Liefde – present of bekneld?

Boosheid kan je geselen. Het versterkt je ego. Of boosheid kan, als je die niet botviert en jou laat leiden, je kracht geven. Dan is emotie een ingang voor transformatie tot een krachtig persoon die niet van de leg raakt als het ego wordt geraakt.

Van Grief naar Perspectief

Corona is een kanarie in de kolenmijn. Denk maar aan de klimaatverandering die al voelbaar is, de biodiversiteit die enorm is afgenomen, een overheid die niet ingrijpt maar inert blijkt te zijn en grote problemen niet aanpakt, een krach in de rechtsstaat die systematisch discrimineert, en – tussen ons als inwoners van ons land- een permanent wantrouwen jegens elkaar over wat waar is.

Emotie – vriend of vijand?

Mag ik nog boos worden? Dat vroeg ik me toen ik Eckhart Tolle las, lang geleden. Toen ik het pad van spiritualiteit betrad, las ik als een van de eerste boeken de Kracht van het NU van Eckhart Tolle. Een heel fijn boek over hoe je in het moment kan zijn. Niet met de zorgen over wat was of gaat komen, maar gewoon in het nu verblijven met alles wat er is. Of dat nou goed en fijn is of juist niet. In het nu bewustzijn vergroten zodat je wat je ervaart kan ‘containen’ en dat je kan ontspannen in wat er is.

Ontvangstkracht – sleutel voor innovatie

We lezen over personeelstekort. De vergrijzing hakt er in. Ondanks alle automatiseringen in de economie zijn er vele handen nodig, in de energie, de zorg en het onderwijs. Prachtige banen die je niet zo makkelijk in digitale bits kan omzetten. Met geen mogelijkheid gaan we al die banen vervullen.
We zullen dus innovatief moeten zijn om het vraagstuk van arbeidstekort op een heel andere manier op te lossen. Een manier die ik al eens probeerde in het onderwijs, is om ouders een plek te geven in de klas.

Tension and release

In de jaren tachtig van de vorige eeuw was ik productieleider van een moderne dans groep. Na mijn rechtenstudie was ik werkloos. De baan als productieleider deed ik met behoud van uitkering. Ik was blij met deze functie; ik werkte het vuur uit mijn sloffen om deze dansgroep te ondersteunen bij de realisatie van een voorstelling.

Alles in één hand

If you pay peanuts, you’ll get monkeys? Vaak denk ik aan dit gezegde. Ik vertaal het graag in mijn praktijk met de volgende regel: Als je mensen geen verantwoordelijkheid geeft, worden ze monsters. Als je mensen juist wel verantwoordelijk houdt, gaan ze zich ook verantwoordelijk gedragen.

Zonder routine geen innovatie

Wij, die maatschappelijke impact willen maken, de wereld beter willen maken, wij hebben moeite met de routine, het beheer en reguliere gang van zaken. Als alles goed georganiseerd is, de werkprocessen goed zijn ingericht, dan wordt er geleverd. Operational excellence, of een tandje minder. Maar innovatie vind je er niet.
Wij, die zoveel ambitie hebben, wij voelen ons vermoeid. Hebben geen geduld, willen mensen meenemen die denken en handelen vanuit routine.
Dat overkwam mij. Als nieuwe ideëen niet landen, de bestaande organisatie steeds doorgaat op routine, hoe kan je dan je idee in uitvoering brengen?

De daad van het idee

De daad van het idee
In mijn (werkende) leven heb ik ontiegelijk veel ideeën gehad. Soms was een idee een losse flodder tijdens een overleg. Maar evengoed kon het zijn dat een idee bleef hangen. Mensen raken enthousiast. Er ontstaat iets, het idee is in de lucht. Dan kreeg het grip op mij. Ik sprak er met anderen over en werkte ik het verder uit. Ik schreef dan een notitie. Dat doe ik nog altijd.
Zo’n notitie start dan vaak met een spanningsboog, een knelling waarom het idee belangrijk was, een push en pull. Dat is fijn, een spanning. Kan je geen idee hebben zonder spanning?

Ethos, Pathos en Logos

Mensen meekrijgen, juist als het er om spant. Dan moet je alle zeilen bijzetten. Hoe krijg je de mensen om je heen zo ver dat zij jouw doel, jouw maatschappelijke ambitie kunnen waarderen en er ook voor gaan?

Terug naar normaal?

De zomer van liefde. Een zomer waarin we op enig moment zelfs weer echt op vakantie mogen, zonder mondkapjes in restaurants en dansgelegenheden! We keren terug naar kantoor, we gaan weer reizen! En dus ook met files als vanouds en vliegtuigen in de lucht. Het gevoel bekruipt me dat we met Corona weinig zijn opgeschoten. Wat hebben we er van geleerd? En wat willen we dan in ons dagelijkse leven veranderen? Of hebben we al veranderd.
Ik zelf ervaar een grote verandering. Corona wás die kanarie in de kolenmijn voor mij. Dat ik zoveel afspraken met mensen maakte, en die gesprekken te onbewust voerde. Dat is van hot naar her reisde. Dat ik veel te weinig tijd nam voor reflectie. Dat dat anders kan. Corona bood me de kans dat in te zien en het anders te doen.